Λύπη περίλυπη





Ημερολόγιο,
Νωρίς τα ξημερώματα γεννιέται, τελευταία,
λύπη περίλυπη.
Υπογραφή βαριά,
στο προικοσύμφωνο του χθες με το αύριο.
Απ' τον ομφάλιό της κόμπο,
κομμένη φθάνει.
Ευτυχώς.
Της δίνω όνομα.
Ελένη.
Να την φωνάζω, να γυρίζει.
Να την συστήνω,να φιλιώνει.
Τον κρόταφό της να κρατώ,
στραμμένο στην ανατολή,
ή κι ανατολικότερα,
αν γίνεται,
στο καταφύγιο Μαγιών κι Απρίληδων,
που ομνύουν στων δικών τους ρολογιών τις αγρυπνίες.
Να την καλώ,
στης Κυριακής το εργαστήρι, που παραδοσιακά η ξεκούραση λαξεύεται.
Να την δωροδοκώ,
όπως δωροδοκούν οι κερασιές τον φόβο, να ξοδεύεται.
Σε σένα ημερολόγιο,
το μάτι κλείνω,
για μια ανταλλαγή,εγκάρδια.
Μια θέση στο οπισθόφυλλό σου,
για της Ελένης τ' αποκαμωμένα πέλματα .
Εκεί, που ακούσια το βιογραφικό σου υποδέχεται,
μέσα από δαχτυλίδια καπνού αρωματικού,
μία μαρμότα ακόμα,
στην κοίτη που χωρίζει από το Δέλτα της.
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s